Czternaście odmian herbu Odrowąż
		Odrowąż I (Odrzywąs). - W polu czerwonem - strzała srebrna żeleźcem do góry, u dołu w dwa wąsy zakończona. - Nad hełmem w koronie - na pawim ogonie taka sama strzała żeleźcem w lewo. Jeden z najstarszych herbów polskich. W zapiskach sądowych pierwszy raz wzmiankowany pod kon. 1423, godło Odrowąża opisana jako strzała (rogacina) i zawiasa kotłowa; pieczęcie z tym herbem są liczne począwszy od r. 1380. Dlug.; Papr.; Okol.; Kojał.; Ulan.; Mał.; Piek.
		Odrowąż II. - W polu czerwonem - srebrna strzała żeleźcem do góry przekrzyżowana bez opierzenia w wąsy zakończona. Nad hełmem w koronie trzy pióra strusie. Odmiana przysługująca Łuskinom Zaranowskim w witebskim w XVII stuleciu, a podobno też Kniaźskim Żerebiatyczom. Kojał. 186; Nies. Vi. 173; Piek. Tabl. XIV, N. 48; zapiski WP. Dziadulewicza.
		Odrowąż III. - Odmiana z herbarza galicyjskiego. Sieb. IV. 14.
		Odrowąż IV. - Odmiana z herbarza galicyjskiego. Sieb. IV. 14.
		Odrowąż V. - Odmiana z herbarza galicyjskiego. Sieb. IV. 14.
		Odrowąż VI. - Z pieczęci Jana, starosty ruskiego z r. 1380, Prandoty, podsędka ziemskiego sandomirskiego z r. 1384 i Krzesława, podsędka ziemskiego krakowskiego z r. 1358 r. Heraldyka Piek. 107
		Odrowąż VII. - Z pieczęci Jana Szczekocińskiego z r. 1419, Jana ze Sprowy z r. 1427 i Jana arcybiskupa lwowskiego z r. 1440, Bartosza z Gór z r. 1444 i 1446, Jana, arcybiskupa gnieźnieńskiego z r. 1451, Jana ze Szczekocin z r. 1460, Andrzeja ze Sprowy z r. 1452, Eustachego ze Sprowy, Mikołaja z Błażejowic z r. 1462, Jakóba z Dębna czyli ze Szczekocin z r. 1462, Jana z Wysokiego z r. 1460, Piotra z Godowa z r. 1466, Jana Jury z Malechowa z r. 1471. Heraldyka Piek. 108.
		Odrowąż VIII. - Z pieczęci Mikołaja Strasza z Białaczewa, sędziego ziemskiego krakowskiego z r. 1480, Jana Odrowąża ze Sprowy, wojewody ruskiego a podolskiego starosty z r. 1480, Stanisława z Chodczy, marszałka koronnego a starosty ruskiego, lwowskiego i lubaczowskiego z r. 1504, Jakóba Dembińskiego, kasztelana radomskiego a r. 1484, Stanisława Szydłowieckiego, kasztelana radomskiego z r. 1485, Jakóba Szydłowieckiego, podskarbiego koronnego z r. 1400, Krzysztofa Szydłowieckiego, kasztelana sandomierskiego z r. 1526 i Jana Pieniążka Z Kruślowej, sędziego ziemskiego krakowskiego z r. 1532. Heraldyka Piek. 107, 108, 109.
		Odrowąż IX. - Z pieczątki Jakóba z Dębna czyli z Winnej góry (de monte vini) z r. 1352 fig. 163. Pieczęć ta przedstawia zawiasę z krzyżem zamiast strzały. Możnaby mieć wątpliwość czy to Odrowąż, pisze Dr. Piekosiński, gdy jednak ów Jakób nazywany na pieczęci z Winnejgóry (de Montevini) w dokumencie pisze się z Dębna, Dębno zaś należało podówczas do członków rodu Odrowążów, przeto nie ulega wątpliwości ze ów Jakób Dębiński należał do tego rodu, a owa pieczęć przedstawia odmianę Odrowąża. Heraldyka Piek. 109, 110.
		Odrowąż X. - Z kościoła w Chlewiskach. Heraldyka Piek. 283; patrz Piek. "O dynast. pochodz. szl. pol."
		Odrowąż XI. - Z ołtarza w Końskich. Heraldyka Piek. 109, 110.
		Odrowąż XII. - Według Kojałowicza str. 184.
		Odrowąż XIII. - Z woli marszałkowskiej Mikołaja z Brzezia Lanckorońskiego z r. 1461. Loredan Larchey, Armorial du XVe s. Herald Piek. 367, 368.
		Odrowąż XIV. - Według herbarzyka Ambrożego. Herald. Piek. 107.